Isolde speelt

Je zegt dat je me kent. Dat zeggen ze allemaal. Een lach, een knik, een knippering. Ze doet het en ze kan het. Ze is gehaaid, slinks ook en suikerlief. Ze draait haar kont, hoofd omhoog, Ze wint, ze wint, ze wint, ze huilt.

Je zegt dat je me kent. Wat ken je dan. Haar ogen vol van leegte. Haar hart in zoveel scherven, versnippert her en der, wie weet nog een scherfje in haar ranke lijf. Ken je haar woorden, haar gevoel misschien. Ze kijkt je aan, groots en sluiks en kijkt weer weg. Je voelt je bijzonder. Je voelt je gewild. Ze neemt je mee, zelfs dat. Naar verre oorden, Schimmen, nevel, stralen van zon misschien. Ze maakt de dromen. Ze is er bekend. Ze maakt planeten, zweeft er op. Ze maakt je gek.

Je kent haar. Geloof je ieder woord. Illusies zijn als sprookjes. Prachtig en om te verdrinken. Haar smachtende handen, haar macht over jou, haar kreunen en smeken. Je wilt dat ze je kent.

Ze trapt. Vertrapt. Zwijgt en dat is het ergste.
Daar een glimp van de volgende. Een lonken begint. Van voor af aan.

Je zegt dat je haar kent.

Hoe lang tot je spuwt.
Het gal komt sneller dan je flirten kan.

Je zegt dat je blijft. Dan knikt ze.
Blijf.

Dit bericht werd geplaatst in scherven en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Isolde speelt

  1. de nachtwandelaar zegt:

    haar zwijgzaamheid is oh zo aantrekkelijk

  2. En met deze woorden reduceert ze het tot iets kleins, ongeloofwaardigs .. iets ordinairs.

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s