Julia: Mama verft de wolken blauw

Ze hoort ze. Geluiden. Vroeger nietszeggend of bekend. Nu onheilspellend, uit iedere hoek. Gebonk boven haar hoofd, kraken van de trap. Een deur, een raam. Niets is wat het lijkt.

Het oude donkerblauwe Golfje wat door de straat rijd zit plots vol smerigheid. Ze kijken. Donkere ogen staren naar het huis. Vlug doorrijden, want het licht brand, auto voor de deur.

Ze weten de weg nu, gonst het in haar hoofd. Dat het politiekeurmerk mannetje met haar probeerde te flirten maakte haar bijna boos. Niks geen arrogantie, een mee doen met het spel. Ze weten de weg nu en hij moet het fiksen.

Hoe vertel je iemand dat de wereld slecht is. Dat slechtheid dichterbij komt. Zelfs mama kan het niet stoppen. Mama zorgt dat het niet meer gebeuren zal. Papa geven we een honkbalknuppel.

Alles komt altijd goed, we kruipen allemaal onder dezelfde deken, we leggen het goud op de stoep. Niemand komt er binnen. Niemand en even, heel even vergeten we de rest.

Wat is vergeten als het huis nu ook al niet meer veilig is. Wat is veilig als er altijd onverwacht geschreeuwd gaat worden. Op onze hoede zijn we al. Op eierschalen lopen kunnen we al.

Mama hoort ze, voelt ze, ziet ze. Mama is sterk. Mama hoopt dat.

Dit bericht werd geplaatst in Julia. Bookmark de permalink .

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s