Julia’s geslinger, maar Julia you’re still alive

Vervelend ook, hoe alles indruist tegen wat ze werkelijk wil. Doet haar afvragen wat ze dan werkelijk wil. Schokkend ook, hoe haar hoofd haar hart tegenvalt.

Ergerlijk vervelend. Het constante zoeken, willen zien. Loslaten is beter. Ze koos voor de vrijheid van de zelfgemaakte werkelijkheid. Het mocht haar niet schelen wat de werkelijke waarheid was. Het deed er niet toe. Helemaal niet zelfs. Berekenend als ze was ging het om de momenten. Gedeelde momenten met gouden randjes, breekbaar soms, meestal vooral fijn zonder de analyse.

Dat ze de verleiding van het achterhalen van de werkelijke waarheid voelde en de achterdocht schrijnend op de loer bleef liggen, verontrustte haar. Alsof het lot haar keer op keer influisteren wilde dat het nooit veranderen zou. Het maakte haar sterker. Ze moest wel. Schoppend tegen achterdocht, leugens en waarheid. Zij moest door alleen. Zij moest blijven geloven in haar eigen waarheid. De momenten daarin van gouden sterren vangen met een glimach. In haar waarheid kon niemand haar deren. Geen scherven meer. De pijn die ze keer op keer ingefluisterd kreeg, heftiger door achterdocht, versloeg ze met bitterheid. Bitterheid maakt lelijk en dus vocht ze door. Geen bitterheid, gelatenheid, niets van dat alles. De gouden sterren plukte ze, ving ze, plakte ze op haar hart.

Soms zag je haar stralen, de gelukkigen.

Op de achtergrond een stem van verleden. Jij leeft in je eigen werkelijkheid. Jij zwelgt in je eigen verhalen. Ze verachtte de minachting.

Zij wist het vechten, zij wist haar sterkte, zij wist haar geluk soms en achter haar zelfgeschilderde regenboog. Zij was.

Ze liet hem toe, ze brak.

Zelf veegde ze haar tranen.

Zelf borg ze de meest prachtige zinnen in haar toen verwarde hart.

Zelf wist ze van dit moment haar werkelijkheid te maken.

De realiteit was duidelijk, helder ook.

Geen minachting van eigen werelden.

Geen mens die beter weet.

Zij vecht, zij lacht.

De tranen van later, proef het zout.

De vrouw van later, meisje van toen.

 

Ze juicht. Ze danst. Ze is.

Dit bericht werd geplaatst in Julia. Bookmark de permalink .

2 reacties op Julia’s geslinger, maar Julia you’re still alive

  1. Monique zegt:

    Prachtig, dat ik hier terecht mocht komen. Ik hou van jouw schrijven! Hoe fijn kan die zijn; de zelfgemaakte werkelijkheid. Het verraderlijke niet willen weten. Weg ermee. Laat.

  2. davitah zegt:

    dank je…hoe werkelijk is alles nou werkelijk

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s