colliding worlds

Was het de steek onder water, die het voorgevoel verder aanwakkerde? Uit chaos van lakens en voorgevoel opgestaan. Judith Herzberg uit een wellicht gelukkiger of vrijwel hetzelfde verleden. Hoe dan ook, zoals vaker was zij de hoofdpersoon van mevrouw Herzberg, het levende gedicht en spottend keek ze in de spiegel.

Rillend en klam onder de douche. Het onbehagen van afgelopen week was nog altijd immuun voor haar Chanel no 5. Ze kronkelde haar schouderbladen, zuchtte eens diep.

Een rafelige handdoek wreef het voorgevoel wat naar de achtergrond.

Hella was dood, iets met Oeroeg. Oeroeg bracht haar altijd bij Oerol of Oeral of iets van een festival waar ze altijd naar toe wilde, maar waar het nooit van kwam. Hella was dood en dus las ze Oeroeg. Pas als je dood bent lees ik je. Verdrietig is dat. En snel beloofde ze dat nooit meer te doen. Ze voelde Hella lachen, een engel streek haar gezicht. Het boekje was dunner dan ze zich had voorgesteld. Het las makkelijker dan gedacht en het broeide vanaf de eerste bladzijde. Ze kon niet wachten verder te lezen. Haar overvolle hoofd verbood het haar. Ze leefde een to do list en poogde dat niet te doen.

De knuffels waren welkom, we stoeien, we dansen, kijk dat zijn wij. Alle energie in zee gelaten. Langzaam laad ze op. Open oogjes, schuchtere oogjes, ben je wel gelukkig mam.

My lady? Speak My lord. Ze mocht wandelen in tuinen. Overwoekerende tuinen. Doornen haalden haar vingertoppen open, een kras op haar wang. Haar lange witte jurk scheurde al, zwarte vegen langs gezicht en armen. Are you lost? I totally am sir. En verder ging het, blote voeten, drassigheid. Een glimlach rond haar lippen, ingevallen wangen, slierterig haar. Lost in haar wereld van verleden, heden, toekomst en vooral haar wereld daar buiten. Is dit het niet waar wij dwalen. Waar wij zoeken, soms vinden. Een kwellend verlangen, nooit gestild. Verlangen doet voortleven, vluchten, stilstaan voor een koortsachtig nee schudden. Ieder zijn wereld voor hen die voelen. Voor hen die willen zien. Voor gekwelden van geest. En nooit stopt het voelen, de gedachten.

Met een schok viel ze in de werkelijkheid. Waar ze dacht niet te kunnen slapen, had zijn huid haar verwarmt, haar rust gegeven, weggedreven. Letterlijk viel ze uit haar dromen.

Sorrie, stotterde ze, bij het bemerken van de val op zijn borst. Sorrie.

My love is a fever, sprak Shakespear en Over the Rhine beaamde het. My love is a fever, fluisterde ze hees de lege ochtend in.

Lekkerbek en kibbeling, dat hoorde na het zwemmen. Gelukkige rozige kindertjes. En melk is er vies bij, maar we drinken het toch. My lady? Yes my lord, I’m alive, doing pretty good.

Dit bericht werd geplaatst in this is the life. Bookmark de permalink .

7 reacties op colliding worlds

  1. Esra zegt:

    Interessant! Erg mooi stuk. πŸ™‚

  2. VenusVido zegt:

    Beschrijving van een dag uit het leven van een sensitieve vrouw. Mooi geschreven, heel mooi.

  3. Theo zegt:

    Meegesleept door Hella… het sleepte mij ook heel even mee πŸ˜‰

  4. davitah zegt:

    er moet meer gesleept worden. meegesleept.

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s