zelfs de bomen keken vrolijk

Theater van de genante gevallen, schoot het door haar heen. Ze had beloofd er te zijn en God wist dat ze er was. Bruut verstoord door een uit goed fatsoen niet te negeren opdringerigheid. Zou het kunnen, zou het werkelijk kunnen. Als een Damian of Sinclair hoopte ze vurig op het bestaan van deze momenten. Het voelde als een worstelen, haar gedachten schoten letterlijk door haar hoofd. De keuze tussen twee werelden, zo enorm onmogelijk dat ze haar hart voelde scheuren. Ze wist wat ze wilde, waar ze zijn moest, verwacht werd. Ze wist alles te goed.

Na deze dag van gelukkigheid, gevolgd door vreemd bekende ogen, moest ze wel toegeven, de hoop op beter de rug niet willen toekeren. Niet nu. Zoals altijd niet nu. Ach domme lafheid, en och zo schijnbaar makkelijk.

Het gekwebbel was goud waard geweest. Twee goudgloeiende kinderhoofdjes. Twee beeltenissen van haar eigen ziel. Het maakte nog meer, scherper, de grens, de muur, de bomen tussen deze wereld en het andere, al het andere.

Verkrampt, kou, als een zielloos wezen lag ze daar. De witte lakens ten spijt. Haar ziel zweefde en keek toe, schreeuwde ook. Ze moest dit doen. Een schok en nog een. Niet kijken nu.

Slaap wel, fluisterde ze door de zware wolk van schaamte die de kamer vulde.

En beide wisten ze, beter zal het niet worden.

Het was een fijne dag geweest.

 

Dit bericht werd geplaatst in this is the life. Bookmark de permalink .

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s