De hemel huilt

Ze kijkt alleen. Ziet de woede, machteloze woede. Logisch ook. Haar onbewuste weet feilloos wat ze aanricht. Dat het ook nu gebeuren zou bracht meer pijn teweeg dan gewenst.

Woorden sprak ze, verhalen vertelde ze. Waar gebeurd en allemaal verleden. Zwart meisje. Bang meisje. Fataal meisje.

Ze kijkt alleen. Ziet pijn en wanhoop. Ze weet het precies. Voelt immers vrijwel hetzelfde. Altijd alleen, altijd eenzaam. Uiteindelijk zijn wij allen alleen. Ontkennend, zoekend en schreeuwend, maar uiteindelijk alleen. Als mens. De ziel weet beter. De ziel wil vinden. Als je goed luistert hoor je haar zelfs. Als een ruisen, een zucht en meestal een schreeuw. Overschreeuwd door alles om maar geen gehoor te geven.

Ze kijkt alleen, ziet de vlammen aanslaan. Moeiteloos, alles is dood. Ogen vol haat, verlangende liefde, ogen gevuld met wie zij is.

Geen verwijt, een rijzige kalmte. Alles omvattend, zelfs geen schreeuw. Haar ogen kijken, recht in de zijne. Kijken. Dieper dan een mens bevatten kan. Twee zielen en het is zo goed.

Een engel blaast zijn hobo.

Het laatste lied.

Hoe het schijnt.

Dit bericht werd geplaatst in scherven. Bookmark de permalink .

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s