3 graden boven nul

Het verbaasde haar niets. Onder al haar geveinsde vrolijkheid, stoerigheid, woorden om ze het gevoel te geven: wat is ze leuk. Onder alles was het broeiende, steeds heftiger, steeds heter. Vermoedens, gedachten die elkaar bestoken. De zie-je-wels en het-zal-ook-wel.

Haar bui was omgeslagen, een kwestie van minuten. Ze had geluisterd. Mooie vergezichten, en bergen om op dood te gaan.

Gedachten geen woorden geven, daar was ze goed in. Gevoelens om te voelen, maar ontleed ze niet. Ontleden is gevaar. Gevaar is niet goed. Als vanzelf was het er ingeslopen. Woorden werden gegeven. Gevoelens werden onderwerp.

Een oud gevoel, een oud besef keek haar aan. Recht in de ogen.Ze sprak niet hardop, maar liet het dalen in haar hart. Ook nu ben je alleen. Ook dit moet je alleen. Zelfs nu geen begrip. Gevoel draag je alleen.

Ze noemde een naam. Ze zei loze woorden. Ik hou van je. Dat was het.

Haar lichaam sprak alles. Haar hart barstte uit elkaar. Ik hou van je, woorden zonder kracht. Want wat ze bedoelde, dreef nog ergens in de hagellucht. Koud, bevroren, misschien gesmolten als de tijd daar was.

 

Ze startte de motor. Geen ernstig ongeluk, gewoon veilig thuis.

 

Het verbaasde haar toch.

 

Dit bericht werd geplaatst in scherven. Bookmark de permalink .

Een reactie op 3 graden boven nul

  1. Deze gedachten zijn wél in woorden gevangen. En hoe.

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s