Morgen altijd morgen

Kon ze het maar
Zonder schuldgevoel de knoop doorhakken
Altijd hetzelfde voelen
Nooit meer tranen in de badkamer
De enige plek in huis waar je alleen kon zijn. De deur op slot.

Een cynisch kaartje versturen: wij gaan scheiden. Met een ballonnetje erbij.
Of een status update op fb: ons huwelijk is gestrand. Ongeloofelijk ze had het echt gelezen ergens.

Ze kon het niet zonder het gevoel van falen, van schuld, de denkbeeldige kinderogen, priemend in haar rug. De tranen voortdurend: papa is toch lief?
Ze kon het niet. Het voelde egoïstisch.

Ze stikt imploderend. Kan dat? Ze denkt het, dus kan het.
Hij voelt enkel verwijt en gekwetstheid.

Ze gaat langzaam dood. Haar handen onzichtbaar in wanhoop gestrekt naar haar kinderen.

Het enige waar ze van houden kan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in this is the life. Bookmark de permalink .

2 reacties op Morgen altijd morgen

  1. Heel mooi gedicht, prachtig gewoon. Wel heftig! Pff de knoop doorhaken of achterblijven. Geen van beide fijn lijkt mij.

zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s